บทเรียนที่ผมได้ทราบจากคอลัมน์หนังสือแบบที่เรียกว่า หนังสื่อใต้แผง รายการปากต่อปาก ถึงแหล่งหาลำไพ่พิเศษตอนพักตอนเที่ยงของบรรดาเจ้าหน้าที่รัฐสาวหรือแม่บ้าน ที่เซอร์วิสอพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่ง ผมเพียงพอจะเข้าใจนี้มาบ้างรวมทั้งบังเอิญได้มีประสบการณ์ อย่างไม่คิดฝัน วันนั้นห้านาฬิกาเศษเส้นผมเดินกลับมาจากธุระ พอเพียงเลี้ยวมุมถนน ดูแต่ไกลมองเห็นมีสตรียืนอยู่ใกล้ เซอร์วิสอพาร์ทเม้นท์ดังที่กล่าวมาแล้วข้างต้น ความนึกคิดเรื่องสาวลำไพ่ผุดแวบขึ้นมา ทดลองทาบหน่อยสิ หงี่มาเป็นเดือนแล้ว มองรูปร่างก็เข้าท่าเข้าทาง แต่งตัวดีสะอาด เค้าหน้างาม ผมก็เลยส่งยิ้มให้แต่ไกล ได้รับยิ้มตอบพอเพียงใกล้ ผมก็ทักทันที่ “มารอผมนานแล้วยัง” คุณอึ้งไปชั่วประเดี๋ยวคงจะคาดไม่ถึงว่าจะมีคนทักอย่างนั้น แล้วตอบเสียงเบาๆ “ครู่หนึ่งหนึ่งแล้ว” ผมรีบเกาะแขนคุณพร้อมรั้งเบาๆแล้วพูดว่า “ไปพบที่เฉยๆคุยกันดีไหม” คุณ ไม่ตอบ แม้กระนั้นเดินไปกับผมโดยดี ผมพาคุณเดินย้อนกลับไป จนกระทั่งหน้าเคาเตอร์ ขอเปิดห้องค้าง คุณเดินตามผมต้อยๆขึ้นไปเข้าห้อง ปิดประตู เปิดเปิดเครื่องปรับอากาศ แล้วหันไปกอดคุณ ไซ้ซอกคอ กกหู กระทั่งคุณเสียวซ่าน ดันร่างออกห่างมองดูดูบริเวณใบหน้า ตากลมโตประกายวาว...